Are You Wasting Your Precious Life?

Are You Wasting Your Precious Life?

Let me share with you a simple perspective shift that can help you clarify your priorities in life.

You may spend time on a variety of different activities in the course of a day. Some of these will only take up small slices of time, like 15 or 30 minutes. However, over the course of a year or longer, these small slices can really add up.

Here's a little table showing how many 8-hour days you'll devote to certain activities over the course of 1, 5, and 50 years based on how much time you devote to them in an average day. Eight hours is a typical workday for many people, so this will give you an idea of how much "work" you're investing in these tasks over time.

Per Day	Per Year	Per 5 Years	Per 50 Years
10 min	7.6 days	38 days	380 days
15 min	11 days	57 days	570 days
30 min	23 days	114 days	1,141 days
1 hour	46 days	228 days	2,281 days
2 hours	91 days	456 days	4,563 days

For example, if you average 30 minutes per day processing email, you'll spend the equivalent of 23 8-hour days processing email this year. That's equivalent to 4.6 weeks if you worked 40 hours per week. This means that you're investing more than one full working month out of each year, just processing email. And over the course of 50 years, you'll spend the equivalent of 4.6 working years doing nothing but processing email (assuming 50 work weeks per year at 40 hours per week).

And how easy is it to spend 30 minutes or more per day on email?

If this jolts you a bit, then it's time to reassess how you're investing your time. Do you really want to spend the equivalent of several years out of your life processing email? Checking Facebook? Watching TV? Would you deliberately dedicate 5-10 years of your life to any of those activities?

Having a long time perspective can sharpen your daily decisions. Wasting 15 minutes here and there may not seem like a big deal, but if you get into the habit of doing this every day, it means you'll waste the equivalent of 2.3 years of your life over the next 50 years. Do you really think it's wise to discard all that time as worthless?

Investing Your Time

If you consider how much time you're really investing in certain activities over the long run, you may question whether certain activities are worth such huge chunks of your life.

For each activity you regularly engage in, figure out what your long-term investment is over the next 50 years... or whatever you perceive to be your remaining lifespan. Then imagine how it would feel to make that investment all at once as opposed to doling it out over time.

Would you sacrifice a decade of your life to passively consume all your favorite TV shows? Can you imagine what it would be like to watch TV 40 hours per week for 10 years straight? Do you feel that's a wise investment? Would you want to invest even 1-2 years in such a pursuit?

How about sleeping in late each day, when you could function just as well if you got out of bed an hour earlier? That's the same thing as taking a year off once every 5 years just to lie in bed as if it were your full-time job. Does that seem like a good way to live?

Consider a certain friend or relative that you talk to for 30 minutes a week. Over the next 10 years, you'll have invested about 33 8-hour days in these conversations. Which of your relationships are worth that kind of investment? Which aren't? And who's maintaining those relationships?

Cut the Fluff

When you see how small daily time expenditures add up to years out of your life, you may want to cut some of the most obvious fluff that clearly isn't worth a big investment.

What are the greatest sources of fluff in your life? What can you cut right now?

Which TV shows can you drop? Which websites clearly aren't worthy of you? Which relationships have got to go?

What's Worthy of You?

Once you gain some clarity about which activities are obviously a waste of your life, ask yourself, What activities are truly worthy of my precious time?

If you imagine dividing your life into 5-year chunks, which activities are worthy of a whole chunk?

Would you like to spend 5 years using Facebook for 8 hours per day? Is that a worthy investment? Would you get good value from that?

Some activities I couldn't stomach doing for 5 years straight would be: processing email, watching TV, reading the news, handling junk mail, working at a regular job, or doing accounting.

Some activities I can imagine myself doing for 5 years straight would be: traveling around the world, learning and self-education, creating and sharing original content (writing, speaking, etc.), conducting experiments, having deep conversations with people who fascinate me, cooking (if I was steadily improving at it), learning new languages (maybe), becoming an expert on a subject that interested me greatly, studying martial arts, building a business, or working on projects that inspire me.

I could even see myself potentially enjoying the experience of playing poker for 5 years straight, assuming I got really good at it and was able to travel and compete in tournaments. This wouldn't be at the top of my list, but it's a lot more appealing than spending 5 years answering email.

What do your lists look like?

Upgrading the Unworthy

You'll find that some activities aren't worthy of the time you've been devoting to them, but with a little tweaking, you may be able to change them into worthier activities.

Suppose you realize that you're on track to devote a full 10 years of your life to playing video games. Maybe you like playing games, but you don't feel this activity is worth a decade of your life, so something needs to change. But the idea of dropping games completely doesn't feel good.

Fortunately you don't have to completely abandon an experience that you value. You can upgrade it to something that still feels good to you.

Perhaps 10 years of playing video games is too much to accept, but maybe you'd feel good about devoting 1 year of your life to a similar pursuit. Instead of playing console or computer games, what if you switched to strategy board games? Imagine a fun year spent playing unique and challenging strategy games with your very best friends. You could learn a new game every week, so you'd get to play about 50 new games that year. If the games challenge you mentally and fire up your competitive spirit, this may be a worthwhile pursuit. And it would be a social experience too.

In practical terms, this would mean having one 3.5-hour gaming session about once a month for the next 50 years. And if you're willing to devote 2 years of your life to this pursuit instead of just 1, you could double that. If you really enjoy the games AND you're playing these games with people you like, then this kind of investment might feel good to you -- potentially a lot better than spending a decade of your life playing video games by yourself.

Creating Your Life

You're in charge of creating your life. If you don't like where your time is going, it's up to you to change that. Other people can't dictate how you spend your time unless you willingly yield your power to them or they're physically forcing you.

Start by saying no to that which is clearly a waste of your life. Then upgrade or replace those low-value activities with choices that are worthy of you. Cancel your cable TV, and use the time savings to read the books you've always yearned to read. Quit that time-wasting social networking site, and spend a month out of every year traveling instead. Get up an hour earlier, and invest that time in a worthwhile hobby. Dump the corporate slave job, and spend those years doing work you find purposeful and fulfilling.

Don't let this be written on your tombstone:

Here lies John, who passed away
While answering his email one day.
No friend, no child, no loving mate
Could keep poor John from working late.
With each new mail, he worked like hell
To click "reply" instead of "del."
A prompt response he'd always give
But somehow he forgot to live.

Fill your days with activities that are truly worthy of you. Don't be an unconscious drone. Create a real life for yourself.

Steve Pavlina'dan Silkeleyen E-mail

Bu gün Steve Pavlina’dan gözlerimi yuvalarından çıkaran bir email aldım. Siz değerli hayatınızı ziyan mı ediyorsunuz diyordu..

Gün içinde çeşitli aktiviteler için zaman harcıyoruz. Bazıları gerçekten çok az zaman alıyor 15 ya da 30 dk gibi. Ancak bir yıllık ya da daha uzun süreli periyotlarda bu kısa aktivitelerin aldığı zaman büyük boyutları buluyor. Alttaki küçük tabloydu beni silkeleyen. 8 saatlik bir iş gününde vaktimizi geçirdiğimiz küçük aktivitelerin 1,5 ve 50 yılla vurulduğunda aldığı zamanı gösteriyor.

Örneğin günde 30 dk emaillerinize bakıyorsanız bu yılda 23 gün emaillerinize bakıyorsunuz demek oluyor. Bu da yılın bir ayı emaillerimize baktığımızı gösteriyor !!! Oysaki günde 30 dakikamızı emaillerimize bakarak geçirmek ne kadar da kolay değil mi?

Facebook’ta geçirdiğimiz zamanı, televizyon seyrederek geçirdiğiniz zamanınızı düşünün.. Hayatınızın en az 5-10 yılını bu aktivitelerle geçirmeyi gerçekten istiyor musunuz?

Günde 15 dk gözünüze çok bir şey gibi görünmeyebilir ama hayatınızın 50 yılının 1.5 yılını bu aktiviteyle geçirdiğiniz anlamına geliyor.

Şimdi hayatınızdaki çok da gerekli olmayan ama düzenli yaptığınız şeyleri düşünün ve bunları hayatınızdan çıkarmanın size kazandıracağı zamanı..Hayatınızın 5 yılını televizyon izleyerek gecirmek yerine dünyayı gezebilir, kendinizi geliştirebilir, bir konuda uzman olabilirsiniz.

Siz kendi yaşamınızdan sorumlusunuz. Zamanınızı beğenmediğiniz şeylere harcıyorsanız bunu değiştirmek size kalmış. Diğer insanlar sizin zorla verimli şeyler yapmanıza sebep olamazlar.

İşe zamanınızı kaybettiren şeylere HAYIR diyerek başlayın. Ve bu aktivitelerin yerini verimli şeyler yaparak doldurun. Televizyonunuzu kaldırın ve hep okumak istediğiniz o kitabı okuyun. Zamanınızı yiyip bitiren o sosyal paylaşım sitesine girmek yerine seyahat edin. Her gün bir saat erken kalkın ve sevdiğiniz bir hobinizi yapın. Yıllarınızı bir amaç için çalışarak ve anlamlı yaşayın.

Mezar Taşınızda Bunun Yazılı Olmasına İzin Vermeyin:

İşte burada John yatıyor.

Bir gün emailini yanıtlarken onu kaybettik.

Arkadaşı, çocuğu ve sevdiği hiç olmadı.

Her gelen yeni email üzerinde “sil”i tıklayacağına

“cevapla”yı tıklayarak çılgınca çalıştı.

Her zaman çok hızlı yanıt verdi

Ama O yaşamayı unuttu.

Günlerinizi size layık olan faaliyetlerle doldurun. Bilinçsiz bir aylak olmayın.Kendiniz için gerçek bir yaşam yaratın.

Anneannemin Bahçesinden

Ofiste bilgisayarın başındayım yanımda da anneannemin bahçesinden gelen hazine poşedim var. İçinde kiviler ve kamkatlar var. Annemin Rize’den getirdiği kamkatları ofis arkadaşlarımla birlikte yiyorum. Bu kamkatla ilk tanışmam. Mini minnacık portakal görünümünde hafif ekşimsi ve kabuğuyla yenen turunçgiller ailesinden bir meyve. Annem kabuğuyla ye diyince önce bir kaldım, cidden ağzına atıp yiyince bana da cesaret geldi, tadını da beğendim sonra çerez gibi yemeye başladım. Bilim dünyasında fortunella olarak anılıyormuş. İnternette biraz araştırma yapınca öğrendik ki Fortunella adını, 1812 - 1880 yılları arasında yaşamış İskoçyalı bahçecilik uzmanı Robert Fortune'un soyadından köken alıyor. Robert Fortune, Çin'de yaşadığı yıllarda sürekli ilginç bitkileri toplamış ve İngiltere'ye dönüşünde de bu koleksiyonunu beraberinde getirmiş. Batı dünyası, bu birikimin içinde yer alan kamkatla, Fortune sayesinde tanışmış. Onu onurlandırmak amacıyla, bu bitkilerin cins adına Fortunella deniyor. Dünya halkları arasında da "kumquat ya da komquot" adlarıyla anılan meyveye"altın portakal" diyenler de var. Çin,Amerika ve Japonya’da yaygınmış. Hatta Amerika’da içkinin yanında servis ediliyormuş.

Kamkattan sonra sıra anneannemin kivilerine geldi ohh çok lezzetli çok canlılar. Rize’ye gitmiş kadar oldum. İnsanın kendi bahçesinin meyvelerini sebzelerini yemesi biz şehir insanları için ne kadar büyük bir lüks. Çocukken dayımın kivi fidanlarını diktiğini hatırlıyorum. Büyüyünce bu meyve ağaçlarından bol bol yiyeceksiniz yavrum demişti. O zaman bana o kadar uzak gelmişti ki.. Ağaçlar büyüyecek, biz büyüyeceğiz de ağaçlar meyve verecek ve yiyeceğiz.. Zaman çok çabuk geçiyor…Yiyoruz…

Kas Hastalarıyla El Ele Daha Güzel Bir Yaşam

Sunay Akın Gösterisinden Kasder’e …

Geçenlerde Sunay Akın’ın gösterisine gittik. İyi ki gitmişiz.. Gösterinin başında Kasder adına Prof.Dr.Coşkun Özdemir bir açılış konuşmasını yaptı. Kasder, Kas Hastalığı ile yaşayan bireylerin, sağlıklı bireyler ile aynı standartlarda yaşayabileceği bir Türkiye’yi yaratma arzusu ile kurulmuş, bunu görev edinmiş bir dernek. Ardından dernek Genel Koordinatörü ve projenin yürütücüsü Yakup Sayın bir sinevizyon gösterisi sunarak KASDER Hasta-Gönüllü Ağı adlı bir internet ağı üzerinden çalışan üyelerin çalışmalarını aktardı. Kendisi de bir kas hastası olan Yakup Bey Türkiye’deki kas hastaları için muhteşem şeyler yapmış ve yapmaya devam ediyor. Ben gösteri sonrasında bu harika insanlarla tanışma fırsatına sahip oldum. Sonrasında beni de hasta gönüllü ağına dahil ettiler kendilerine buradan yürekten teşekkürlerimi sunuyorum.

Ellerindeki sınırlı imkanlarla mucizeler yaratmayı başaran bu insanların arasında olabildiğim için çok şanslıyım.

Siz de Kasder hakkında bilgi almak ve onlara destek olmak istiyorsanız http://www.kasder.org.tr adresinden ve +90 212 663 8686 numaralı telefondan kendilerine ulaşabilirsiniz.

Karikatür Merakım

My favorite lesson was the Art when I was in school. I attend a cartoon competition when I was in secondary school and I won the the competition. I also draw cartoons for my friends too in 10 mins.
Years later, the company's visionary leader that I worked for wanted cartoons for his presentation.

We found a cartoonist than he started to draw but somehow he said cartoons deleted from his computer the day before his presentation.

So cartoons should be done in a day. I sat down and I drew myself. Illustrations beautifully painted on the computer. People loved my last-minute drawings .Then I remembered again how much I love to draw.

I am very happy today because I signed up for the cartoon course! This time I'll learn how to do cartoon movies. Hooray!

En sevdiğim ders resim dersi oldu hep. Karikatürle tanışmam da orta okul yıllarındaki karikatür yarışmalarına katılmamla başladı. 10’ar dakikada hem kendim hem arkadaşlarım için yaptığım karikatürler yarışmaya gönderildiğinde pek bir sevinmiştim.

Yıllar sonra çalıştığım firmanın vizyoner lideri ulusal kongrede gösterilmek üzere hedeflerinin karikatürlerinin yapılmasını istedi. Bir karikatürist bulduk haftalarca anlattık istediklerimizi, toplantılar yapıldı, kongreye 2 gün kala çizimlerim bilgisayardan silindi dedi. Durum malum karikatürler lazım 1 günüm var. Oturdum kendim çizdim. Bilgisayarda güzelce boyandı çizimler. Pek sevildi, eğitim materyali oldu benim son dakika çizimleri. İşte o zaman tekrar hatırladım çizmeyi ne çok sevdiğimi.

Bu gün çok mutluyum karikatür kursuna kaydoldum! Şubat’ta başlıyor. İçim içime sığmıyor. Bu kez cartoon film ve karikatür eğitimi alacağım. Yaşasın !!!

Zanzibar Tanzania

Last day we bought our flight tickets and made our reservations without malaria vaccine to Tanzania ! We are on the plane to Tanzania !!! Sounds crazy ? I guess we're not normal.

It took 8-hour flight from Istanbul to go to one of the most delightful destination. Full 4 hours of sleep, got up at 8 am plane and landed in Tanzania, Darüsselam. Turkish airline made a joke for us and we stopped at Uganda ( It was not written on the ticket so we though it’s a direct flight). In the meantime, captain opened the door of the plane immediately went out down. So in the Uganda iarport Ugandan brothers and sisters fulled the fuel with a big smile. One of them was jumping, he said it is too cold today! It was so funny because the weather was great compare to Turkey. I can not explain how great to go a warm country in November.

Then we landed to Tanzania. But there were a lot of people on the visa line no air-conditioning. Than a angelic man came with a paper holding his hand sooo it was my name! He asked me are you Nadide ? I though I am in trouble!? Later I remembered our last minute reservation. He organized our visa. We did not wait on the line which is great carried our suitcases and we took another small flight to Zanzibar. In Zanzibar we went our agency "a German woman named Corina who is owner the agency helped us to find a wonderful privete island to stay. If you guys planning to go to the Zanzibar during the religious holidays, hotels never answers the phone.Keep in mind! So this great lady made a reservation for us for a 5 stars villas which is operated by a Italian lady, a quiet villa, looks like heaven, Italian cooks, wonderful foods, so that we find ourselves on an magical island.!

Indian Ocean, warm, turquaz ocean. It was the first time that I swam such a warm ocean in my life it was even warmer than Hawaii .. Creamy, caressing your body. Great food eaten. We met 2 couples in the island. German and French. French couple were so sweet. They were on the honeymoon.They did not want to return to France, they said they found peace in Zanzibar .. Two words to describe this beautiful island ! Peace and great food. We collect stones, explore the island, we took our photos at sunset. In our Last night in the privete island, a surprise awaits us a diner prepared on the beach! They had carved the beach a heart-shaped, candles in it . The tables in the middle of the hearts. A very speacial meals with sea food. (Cooker was very kind he knew that I do not like sea food that much he prepared speacial Italian food for me awsome! ).The owner, the Italian lady said "we wanted to do something special for you to remember us," We will never forget this wonderful island! The next day leaved to the airport to hit the road for Serengeti. It is Safari Time! Murat made a long list "have to see animals" such as Lion, cheetah, let's see, let's see hippopotamus, giraffe elephants in the rainy weather, The funnist thing is we saw all animals which are on his list. Our driver said that we are so lucky.

Zanzibarda Issız bir Ada'da !

Son gün alınan uçak biletleriyle, otel rezervasyonu yapmadan hatta malarya aşısı olmadan Tanzanya uçağına binmek… Kulağa çılgınca geliyor değil mi? Biz de normal değiliz sanırım.

İstanbul’dan 8 saatlik uçuşla gidilebilecek en keyifli destinasyonlardan biri için gece yarısı hava alanına gittik. Tam uyku saatinde uçak kalktı sabah 8’de Tanzanya’da Darüsselam’a indik. Arada da bir aktarmamız oldu birkaç saat sonra Uganda’da durduk uçağa başkaları da bindi. Bu esnada uçağın kapısı açık merdivenleri de indirmişler hemen dışarı çıktık. Ugandalı kardeşlerimiz aşağıda yakıt aktarımı yapıyorlar şöyle kocaman bir gülümsemeyle el salladık onlara. Bir tanesi çok sevimliydi zıplıyor yerinde, hava soğukmuş onun için üşüdüğünü gösterir hareketler yapıyor biz de incecik t-shirtlerleyiz. Kasım’da ne keyifli oluyor sıcak bir memlekete gitmek anlatamam.

Sonra anlıyoruz ki uzuun bir vize kuyruğu var klimasız havaalanında. Boynu büyük geçiyoruz kuyruğa. Sonra gözleri alev alev bir Tanzanya’lı kardeşimiz çıkageliyor elinde tuttuğu kağıtta ismim yazılı bu sen misin diyor. Allaaah diyorum başım dertte mi!? Sonradan aklıma geliyor son dakika aradığım bir acenteden bize yardım olmak için gelmiş bu meleksi insan. Hiç vize kuyruğuna girmiyoruz pasaportlarımızı alıyor vizeyi bastırıyor bavullarımızı alıp Zanzibar’a uçuyoruz. Tatam tatammm işte burda da bizi başka biri karşılıyor arabasına binip “Corina isimli Alman bir bayan olan telefonda sohpet ettiğimiz acenta sahibi”ne doğru yola çıkıyoruz. Hiçbir planımız olmadığı için saatlerce ne yapsak nerde kalsak diye düşünüyoruz. Zanzibar’da dini bayramlarda otel rezervanu yapmayın ya da önceden yapın telefonlarını açmıyor kimse. Artık dayanacak halimiz kalmamış hala otel bulamamışız Corina a buraya çok yakın özel bir ada var orda kalmak ister misiniz diyor. Şaka falan diye düşünürken ciddi olduğunu anlayıp zıplamaya başlıyoruz. İtalyan bir bayanın işlettiği 5 villanın olduğu sakin, cennetimsi, italyan aşçıların yemek yaptığı muhteşem bir adada buluyoruz kendimizi.

Hint okyanusunda sular her 8 saatte bir çekildiği için hazır yüksekken mayoları girip sıcacık okyanusa atlıyoruz. Hayatımda girdiğim en sıcak okyanus.. Kremli, vücüdunuzu okşayan bir suyu var. Muhteşem yemekler yeniyor. Biri fransız biri alman 2 çiftle tanışıyoruz. Fransızlar pek tatlı çıkıyor. Balayındalarmış. Uzun ve geç saatlere kadar çalıştıkları için burda huzuru bulmuşar hiç dönmek istemiyorlar Fransaya.. İki güzel gece geçiriyoruz bu kelimelerle anlatılamayacak kadar güzel adada. Taşlar topluyoruz, adayı keşfediyoruz, makinayı otomatiğe alıp zıplayan fotoğraflarımızı çekiyoruz gün batımında. Son gece bir sürpriz bekliyor bizi. Sahilde akşam yemeği hazırlanmış. Kumsalı kalp şeklinde oyarak mumlar koymuşlar, uzaktan ışıl ışıl parlayan 3 kalp görüyorsunuz sahile giderken. Masalar bu kalplerin ortasına yerleştirilmiş. Yemekler özenle seçilmiş pavuryalardan ve deniz ürünleriyle hoşlaşmayan benim için hazırlanmış özel yemeklerden oluşuyor. İtalyan hanımla konuşup teşekkürlerimizi sunarken “bizi unutmayın sizin için özel bir şey yapalım istedik” diyor. Asla unutamayacağımız bu harika adadan ertesi gün Serengeti’de safari için yola çıkmak üzere ayrılıyor havaalanına gidiyoruz. Uzunda bir listemiz var.. Aslan görelim, çita görelim, su aygırı görelim, zürafa da olsun, filler filler de olsun uzuyor gidiyor bu liste hava da yağmurlu bizi gezdiren rehperimiz yüzümüze komik komik bakıp “if you are lucky” diyor. En güzeli de safari sonunda gerçekten listelediğimiz tüm hayvanları görmemiz oluyor pek şanslıyız.

Balinayla Meditasyon

Hayatımın en heyecanlı anlarından biri.. Anthony Robbins’in eğitiminden sonra Surf Adası olarak bilinen Taveuni Island’a gittik. Bu ada ile ilgili bir çok surf videosuna rastlayabilirsiniz surf severlerdenseniz. Yeryüzünde şimdiye kadar gördüğüm en güzel resort olan Teveuni Island Resort’ta kaldık. Bu resort Yeni Zellanda’lı bir aile tarafından 15 yıl önce kurulmuş. Sahipleri işin hala başında. Hizmet ve yemekler harika. Bence balayı için gidilebilecek dünyadaki en güzel yerler listesinde top 10’de. Okyanusun üstünde muhteşem bir manzara kendinize ait bir malikane, açık hava duşu ve duş alırken manzaranın tadını çıkarma lüksünü sunuyor. Odanıza kahvaltı getiriyorlar isterseniz okyanusa masa attırıp yemek yiyebiliyorsunuz ve daha ilginci Fiji’de yiyip yiyebileceğiniz en lezzetli yemekler burada, Hard Rock cafe’den sonra diyelim.

Bu kısa resort tanıtımından sonra hayatım boyunca unutmayacağım o muhteşem günü anlatmak istiyorum. Resort’un sahipleri güneş doğduğunda bu gün neler kaçırdığınızı bilemezsiniz diye başladılar söze. Sabah 4’te kalkmışlar ve yavrusu ile geçiş yapan bir balinayı izlemişler. Bu bölgede su sıcaklığı iyi olduğu için balinalar doğumu burada yapıp yavru balina kendi kendine yaşayabilecek duruma gelene kadar bu bölgede kalıyorlarmış. İçim geçti çok üzüldüm göremediğim için, üzülme dediler yarın 4’te kalkarsan belki görürsün. Kalktım bekledim bekledim ne gelen var ne giden..

O gün de okyanusun ortasına botla gidip dev dalgalarla surf yapmayı deneyeceğiz. Nefis kahvaltıdan sonra bota bindik. Biraz açıldık ne görelim çok uzakta balina. Ben tutturdum yaklaşalım diye hayatımın fırsatı bu kaçırır mıyım. 200 metreden fazla yaklaşamayız tehlikeli olur dedi yerli adam. Ok gittik gittik sonra balina yavrusuyla daldı. Yeni doğmuş balinalar 5 dakikadan fazla su altında kalamazlarmış. Yetişkinlerde bu 1 saati bulabiliyor. İyi güzel 5 dk bekleriz derken 7 dakika oldu ve balina yavrusu ile beraber bizim botun tam yanından çıktı. Yerliler bir panik oldu motoru çalıştırıp gitme telaşında. Hayatlarında hiçbir zaman bir balinaya bu kadar yaklaşmamışlar. Durun dedim o bize zarar vermez ki.. Anne balina bot tarafında yavrusunu diğer tarafta tutuyor gözlerim doldu. Annelik böyle bir şey işte.. Her zaman yavrunuzu koruma dürtüsüylesiniz.

Bota uzandım Tanrı’ya bana bu güzelliği bu kadar yakından görme fırsatı yaşattığı için sonsuz şükrettim. Ve anın tadını çıkarmaya başladım. İşte zamanın durduğu an. Tonlarca kilo ağırlığıyla, etrafa yaydığı muhteşem saf enerji dalgasıyla, tüm heybeti ve minik yavrusu ile görmek için deliye döndüğüm balina karşımda duruyor. Nefes alışlarını duyuyorum. Kafasındaki delikten su püskürtüyor. Nefes alıyor, yanımızda ! Bizi görmeye gelmiş. Ne kadar çok istediğimizi hissetmiş olmalı evet hissetmiş. Bu bir 15- 20 dakika kadar sürdü, hiç bitmesin istediğiniz anlar vardır ya işte bu onlardan biri. Tam bir BİR OLMA HALİ yaşıyorsunuz. Biz balinayız, balina biz aslında hepimiz BİRİZ.

Kore’deki Canlarım

Vancouver'dan döneli 6 ay oldu. Geceli günlüzlü onlarca anı paylaştığım biricik arkadaşlarımı nihayet gidip görebildik. Fiji'ye gidiş yolunda 1 gece kaldık dönerken de 2 gece ilaç gibi geldi.
Seoul harika bir şehir. Hani akrabalarınız için kan çekiyor denir ya aynısı bana Kore'li arkadaşlarımda oluyor. Türkiye'ye döndüğümüzden beri hepsini çok ama çok özledim de şu Kore'liler başka.

En yakın arkadaşım Joo Yang (Çu Yang). Vancouver'a ilk gittiğimde Uluslararası İş Kültürleri dersini birlikte almıştık. İyi ki almışız ! Harika bir kız, eski bir ruh, müthiş bir can yoldaşı. Acemilik zamanlarımda bana o güzel şehri karış karış gezdirmişti. Hatta sonraları bir turizm şirketinde şehir turları düzenleyerek rehperlik yapmaya başladı. Kanada'da Turizm ile ilgili bir iş girdiğinizde o şehirdeki tüm turistik yerleri ücretsiz olarak yanınızda bir kişi ile birlikte gezebilmeniz için bir kart verirler. Listedeki her yere gitmeniz zorunludur. Ziyeret ettiğiniz her yere girişte size bir soru sorarlar o soruyu bulabilmek için karış karış her bilgiyi okumanız her şeyi iyice gözlemlemeniz gerekir. Çu Yang beni davet etmişti bu keyifli geziye. Öğrenciyken ücret ödemeden Vancouver'ın en güzel yerlerini görmek harikaydı. Yessssss dersiniz ya öyle bir şey işte ! Çok ama çok eğlenip, bir o kadar da yorulmuştuk. Ne çok fotoğraf çektik anlatamam. İşte bu harika insan da dahil olmak üzere toplamda 4 arkadaşımı gördüm Seoul'da ve muhteşem iki gece geçirdik.

İlk gece Young ile buluştuk. Ben Fiji'ye giderken.. Çok heyecanlıydı. Vancouver'dan yeni dönmüş iş görüşmeleri yapıyordu. Bir tanesinden çok umutluydu. Dönerken buluştuğumuzda yaklaşık 10 gün sonra işi almıştı bile! İş çıkışında şık takımı ile gelmişti buluşmaya. Tarihin en güzel etinin tadına o gece baktım. Egzotik bir yaprağa sarıp yiyorlar. Akşam yemeği tüm gece sürüyor. Öncesinde sonrasında masayı hiç boş bırakmıyor hizmet sever Kore'li garsonlar. Deli gibi et yememe rağmen harika bir uyku çektim o gece et hiç dokunmadı ilginç..Yemekten sonra şehrin ortasından akan nehire gittik. Kore'nin üstün teknolojisi ile ışıklandırılmış sağlı sollu yürüme yoluyla inanılmaz bir nehir. Nehir kenarında resim sergisi var. Aşıklar yanyana oturmuş ayaklarını suya sokuyorlar. Unutmadan Kore'liler müthiş kibar insanlar, nezakette, saygıda üstlerine yok. Ben de bundan nasibimi aldım tabii. Sonra güzel bir caddeleri var üstünde bir çok turistik ürün satılıyor oraya gittik. Ne görelim bildiğimiz Dövme Maraş Dondurmacısı. Sokakta şov yapıyor kibar Kore'lilere külahı veriyor çekiyor veriyor çekiyor. Çok hoştu. Kolay gelsin diye bağırdım. Eyvallah dedi..Hayranım girişimci Türk ruhuna! Sokakta son derece kaliteli Kore yapımı topuklu ayakkabılar satılıyor imalatçısından çok uygun fiyatlara hemde bayanlara duyurulur.